Blues with the healer

The wrong view of life...

Tuesday, December 15, 2009

Περί ποδηλασίας

Ας το πάρω απ' την αρχή. Δηλαδή από παλιά.
Ας πούμε ότι υπήρξαμε ως παιδιά, λίγο πιο ζωηρά απ΄τα υπόλοιπα. Όχι τίποτα extreme. Υπερκινητικότητα λέγεται αυτό επιστημονικά, νομίζω.
Ευτύχησα [ερωτηματικό εδώ] να μεγαλώσω σε γειτονιά που ήταν κατηφόρα ή ανηφόρα. Ο χαρακτηρισμός ανάλογα με την πλευρά που ήταν το τέρμα της ομάδας σου, στην απογευματινή “μπάλα”.
Μοιραία έπρεπε να εκμεταλευτούμε το χώρο που είχαμε στην διάθεσή μας. Τότε δεν υπήρχαν τα computer και τα playstation.
Άρα κάπου συναντηθήκαμε με τα “πατίνια” κατασκευασμένα από ξύλα οικοδομής, άξονες από σκουπόξυλο και ρόδες από ρουλεμάν.
Τρελές κόντρες στην κατηφόρα. Πιτσιρίκια που αναζητούν την καταξίωση στον μικρόκοσμο της γειτονιάς.
Αργοτερα ήρθαν τα ποδήλατα, ανταμοιβή του μπαμπά για την πρόοδο στο σχολείο.
Το πράγμα αρχίζει και εξελείσεται. Μανταλάκι και καπάκι από άσσο σκέτο, για να κάνει θόρυβο σαν μηχανή. Ποιος θα πάει πιο μακρυά με σούζα, ποιος θα κάνει την πιο εντυπωσιακή κολλιά.

Και τέλος τα αυτοκίνητα.
Όχι αυτό που θα σε μεταφέρει. Όχι ένα για να κάνεις το κομμάτι σου στο Χαρικλάκι.
Αλλά το πιο fun to drive. Το πιο γρήγορο που θα σε βγάλει ασπροπρόσωπο στο track day και στο ταξίδι.
Αυτό που θα είναι η φυσική συνέχεια του παρελθόντος.

Και τώρα ξανά πίσω στον χρόνο. Ξανά ποδήλατο.
Όχι επειδή πλεόν είναι mainstream και διάφορες οικολογικές μαλακίες. Αλλά επειδή οι δρόμοι γέμισαν μαλάκες. Ακόμα και στο πιο έρημο σημείο της επικράτειας πάντα θα βρίσκεται ένα πανικόβλητο σούργελο να έρχεται από απένατι μην ξέροντας που πατά και που βρίσκεται.

Αρκετοί με ρώτησαν για το κόλλημα με το ποδήλατο, θ' απαντήσω με αυτό το βιντεάκι.

Καμία σχέση με την εικόνα που έχετε για το ποδήλατο, με αυτό που βλέπεται στους δρόμους απ' τις διάφορες ομάδες που κυκλοφορούν στην πόλη.
Έχεται ακούσει για mountain bike αλλά σίγουρα όσοι δεν έχουν ασχοληθεί, δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται.
Οι ομάδες ποδηλασίας που μας έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια, μας αποκαλούν “ποδηλάτες του Σαββατοκύριακου”.
Δεκτόν.
Η βλακεία είναι ανίκητη.
Από την άλλη είμαστε οι εφιάλτες τους.
Κάνουμε όλα αυτά που θα ήθελαν να κάνουν, αλλά δεν έχουν τα άντερα να μπουν στην διαδικασία.
Όπως μ' έναν SUVα δεν μιλάς για αυτοκίνηση, για τους ίδιους λόγους αποφεύγεις να ταυτιστείς μαζί τους.

Δεν γίνεται να μιλάμε για ποδηλασία με τους SUVάδες του ποδηλάτου.
Όπως οι κατσίφλωρες αγοράζουν SUV, έτσι και αυτοί καβαλάνε ποδήλατο.
Επειδή τους είπαν ότι είναι mainstream.

posted by b.b. chris @ 12:37 AM 2 comments

Monday, November 23, 2009

Ανηφόρα

Καθόμασταν σ' ένα joint της πόλης που μεγάλωσα, με φίλους και συζητούσαμε τα καθ' ημάς.
Εγώ είπα για την ορεινή ποδηλασία [mountain bike στα ελληνικά], ο άλλος είπε ότι είναι πεζοπόρος και πάει και καθαρίζει παλιά μονοπάτια, ο παράλλος είπε ότι δεν βγαίνει έξω πλέον γιατί βαρέθηκε τα ξενύχτια.
Όλοι συμφωνήσαμε ότι έχουμε καπνίσει λιβάδια Virginia tobacco, έχουμε πιει καράβια αλκοόλ και έχουμε ξενυχτήσει για δυο ζωές.
Ώρα να δούμε κάτι άλλο και αν δεν μας κάτσει πάλι εδώ είμαστε, σε παλιά κλασσικά πλέον, μονοπάτια.

Σίγουρα τον τελευταίο καιρό μιλάω πολύ για το ποδήλατο. Μόνο που είναι πολύ διαφορετικά απ' ότι πριν 5 χρόνια. Και τότε είχα ποδήλατο και κυκλοφορούσα μ' αυτό όταν μου δινόταν η ευκαιρία. Είχα [και έχω] αυτοκίνητο και συμμετείχα ενεργά στα δρώμενα του χώρου της αυτοκίνησης.

Τώρα το ποδήλατο είναι mainstream. Κι επειδή είναι mainstream, αρχίσαμε διαλόγους που έχουν το απλό συμπέρασμα “μάθαν ότι γαμιώμαστε, πλακώσανε και οι γύφτοι”. Όπως και να το ντύσεις το θέμα, η ουσία αυτή είναι.

Να το κάνω λιανά, να μπείς στο νόημα.

Δεν πολυκαταλαβαίνω την ορολογία των παιδιών της πολής και εν πολλοίς μ' αφήνει και παγερά αδιάφορο. Μισά ελληνικά, μισά εγγλέζικα, λεκτικές ακροβασίες που προσπαθούν να δείξουν ποιότητα και το μόνο που καταφέρνουν, είναι να αποδείξουν την τρικυμία εν κρανίο.
Δεν βλέπω ανταγωνιστικά ως ποδηλάτης τα αυτοκίνητα και ως βενζινοαίματος γκαζοφίλ τα ποδήλατα. Δεν χρειάζομαι να διώξω κανέναν από πουθενά, για να βγάζω γούστα.
Ξεκίνησα να καβαλάω ποδήλατο γιατί τότε, στα 11 μου, μόνο αυτό το μέσο μπορούσα να έχω για να μετακινούμε. Στην συνέχεια περισσότερο από συνήθεια και για ν' αποφεύγω τις κακοτοπιές, λέγε με αλκοτέστ, κίνηση, παρκάρισμα.

Τώρα είμαι στην ευτυχή θέση να το πάω το θέμα ένα βήμα παραπέρα, όσο και αν τα κάθε λογής τσόλια με αποκαλούν “πλούσιο χομπίστα” και “ποδηλάτη του Σαββατοκύριακου”. Όχι μόνο εμένα. Και άλλους που είναι σαν κι εμένα.

Μας έμαθαν όλους εμάς, τους τριγύρω από τα 40, να βλέπουμε την ζωή ανταγωνιστικά.
Να αποκτήσουμε το πιο δυνατό/ακριβό αυτοκίνητο, να βγάζουμε τα περισσότερα λεφτά, να υπερηφανευόμαστε πόσες πολλές ώρες δουλεύουμε άρα είμαστε σημαντικοί και το πιο γελοίο. Αν δεν πηδήξουμε την κάθε γκόμενα που απλά μας χαμογελά, τότε δεν μετράμε μία στον μάταιο τούτο κόσμο.

Δεν μας έμαθαν κάτι που ίσως είναι πιο αληθινό.
Ν' αναμετρηθούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Εδώ έρχεται το γαμημένο ανηφορικό μονοπάτι.
Που δεν μετράει τι ποδήλατο έχεις για να το ανέβεις, αλλά πόσα ψυχικά αποθέματα...
Είσαι εσύ, το μονοπάτι και ο εαυτός σου.
Ή βάζεις την ουρά στα σκέλια και γυρίζεις πίσω ή μπαίνεις στον κόπο.

posted by b.b. chris @ 11:31 PM 0 comments

Tuesday, November 17, 2009

Dont' Save the x-King's House

Όχι δεν θα γράψω για το Πολυτεχνείο. Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, είναι η αλήθεια. Δεν λυπάμαι καθόλου που δεν ήμουν εκεί. Αν ήμουν μπορεί να συμμετείχα στον αντιδικτακτορικό αγώνα, μπορεί να έκανα και την πάπια, σαν έντιμος κυρ-Φασουλής.

Ούτε έχω καμιά ιδιαίτερη πρεμούρα κολήσω ένσημα επαναστάτη, παίζοντας πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ στην πορεία της Επετείου. Διάολε κάποιοι έδωσαν την ζωή τους για να μην γίνεται αυτό. Για ποιο σεβασμό στον αγώνα τους μιλάμε όταν το διαιωνίζω, στην προσπάθεια να κλέψω λίγο από την αίγλη του αγώνα τους.

Μην σου πω ότι είναι γελοίο να πηγαίνω να διαμαρτυρηθώ στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, φορώντας αμερικάνικα ρούχα και ακούγοντας αμερικάνικη μουσική. Ειδικά αυτής του λίκνου της Αμερικάνικης δεξιάς. Της Lone Star State.

Άλλο είναι το θέμα μου μιας και πιάσαμε τα χουντοβασιλικά.
Κάθε φορά που αναφέρω το που πάω συνήθως για mtb ανοίγει η ίδια κουβέντα. “Μα ν' αφήνουν τα παλάτια στο Τατόι να ρημάζουν, αντί να τα εκμεταλεύονται;”

Σε πρώτη ανάγνωση δείχνει την αντίληψη που έχουν οι νεοέλληνες για την γή. Να μην μείνει κομμάτι ανεκμετάλευτη. Είτε χτίζοντάς τη, είτε καλλιεργώντας τη. Στο χρήμα που πιστεύουμε ως μόνο και αληθινό Θεό.

Το άλλο έχει να κάνει με πολιτική. Δεν τον διώξαμε γιατί δεν το γουστάραμε το σούργελο, επειδή μόνο κακό έκανε στον τόπο; Δεν τον αφήσαμε να σηκώσει και την οικοσκευή; Δεν τον πληρώσαμε από πάνω, γιατί τον διώξαμε;
Μας λείπει; Θέλουμε κάτι που να τον θυμίζει;

Ας ρημάξουν τα ήδη ρημάδια και όποιος μπορεί ας πάει να σηκώσει ότι τον βολεύει και μπορεί από εκεί πέρα.
Να ξαναγίνει ο χώρος όπως ήταν, πριν μας φορέσουν τους λεχρίτες οι Μεγάλες Δυνάμεις ή σύμμαχοι ή όπως αλλοιώς τους έλεγαν.

posted by b.b. chris @ 11:20 PM 0 comments

Monday, October 26, 2009

Έλα αιδoίον εις τον τόπον σου

Επειδή αυτά τα θέμματα είναι σημαντικά και μας νοιάζουν, όσο να 'ναι.

Από Δελτίο Τύπου της Ελληνορθόξης ημών Εκκλησίας, εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος και προς ενημέρωσιν του ποιμνίου, πρόσχομεν:

Ἀναφορικά μέ τόν Ἀριθμό Μητρώου Κοινωνικῆς Ἀσφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.) ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος ἀπεδέχθη τήν εἰσήγηση τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν Ζητημάτων, σύμφωνα μέ τήν ὁποία «ὁ ἀριθμός Α.Μ.Κ.Α. εἶναι ἁπλῶς εἷς ἐπί πλέον χρηστικός ἀριθμός καί ἀπό ὅλα τά μέχρι τοῦδε στοιχεῖα οὐδείς κίνδυνος προκύπτει διά τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν. Εἰς πᾶσαν περίπτωσιν ἡ Ἐκκλησία γρηγορεῖ»

.

Μετανοείται λαμόγια, έφτασε η οργή του Θεού, βλέπεται τι γίνεται έξω. Έχει γαμηθεί να βρέχει.
Για να στεγνώσουν τα χώματα θα μας πάρει άνοιξη, όπως το κόβω.

posted by b.b. chris @ 1:16 PM 7 comments

Thursday, October 22, 2009

Σοσιαλισμός ή Βαραβαρότητα?

Να τους το αναγνωρίσουμε πάντως.

Είτε είναι ο Αείμνηστος στος τιμόνι του κόμματος και της χώρας, είτε είναι το Σιμητουλίνι, είτε τώρα ο ΓΑΠ, υπάρχει μια συνέχεια και μία συνέπεια στο πως αντιλαμβάνοται οι πασόκοι, την ασφάλεια και προστασία του πολίτη.

Τα υβριδικά και οι ανοιχτές διακυβερνήσεις τους μαράνανε...

Υγεία να έχουμε και θα το ζήσουμε και αυτό.
Η πράσινη ανάπτυξη θα αποδειχτεί τόσο φούσκα όσο και η νέα διακυβέρνηση.
Το έχω ήδη γράψει την επομένη της εκλογής τους.

Το video είναι από το TVXS

posted by b.b. chris @ 11:43 AM 0 comments

Monday, October 12, 2009

Για το καλό σας

Παρασκευή βράδυ, αναζήτηση εναλλακτικών διαδρομών προς τα Εξάρχεια, εν μέσω «επιχειρήσεων αρετής». Δεν είναι και ότι καλύτερο οι γνωριμίες με τσοσμπά παρασκευοβραδυάτικα. Λές και χάθηκαν οι γκόμενες.

«Δανεικά του γείτονα» που λένε και στο χωριό μου.
Όταν ο στρατηλάτης Βύρων, γνωστός αντίπαλος του στρατηγού ανέμου, κύρηξε τον πόλεμο στους μπαχαλάκηδες και στο άβατο των Εξαρχείων, τα παιδιά ή ο χώρος ή όπως θες τον λες, κύρηξαν τον πόλεμο στο ολοιμαζιπασόκ. Αντί να πάνε να την πέσουν στη νέα διακυβέρνηση που τους την έπεσε ανευ λόγου και αιτίας, πήγαιναν και την έπεφταν κάθε τρεις και λίγο στην χαρτρικούπη. Μάλλον επειδή ήταν δίπλα, γιατί που να τρέχουν τώρα στα κολωνάκια....

Θα βελάξουν τώρα!!!!!
Για το καλό τους, όπως είπαν τα όργανα. Θα ξαναενωθεί το εξάρχειο με τα κολωνάκια, όπως τις εποχές πρίν της δεξιάς παρένθεσης, όπου θα πραγματοποιούνται αυτοδιαχειριζόμενες πολιτιστικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες με sound installations από resident dj's στο πλαίσιο της άποψης που λέει ότι αν δεν έχει trendy μπαράκια ώστε να μπορούν να πίνουν τα μοχίτο τους οι υποψιασμένες φατσούλες της πόλης, που πάμε ως κοινωνία...
Δεν ξέρω αν στο έχω πει, αλλά μια περιοχή στην Ελλάδα αναβαθμίζεται αν έχει μπαράκια και καφετερίες. [στο γιώτα είναι ο τόνος]. Αλλά οι καφετερίες είναι πασέ. Να το κάνω «chill out espresso corners», να βγαίνει και η τρεντιά.

Κυριακή πρωί στο entry level MTB trail, της Αττικής. Κόσμος πολύς, εταιρόκλητος, όλων των ηλικιών. Άλλοι περπατούν, άλλοι κάνουν πικνικ, άλλοι διαβάζουν το βιβλίο τους στη σκιά. Μια χαρά χαρούμενοι άνθρωποι φαίνονται και δείχνουν ν' απολαμβάνουν τη στιγμή.

Τα έντυπα έγραψαν τις προάλες ότι ο χώρος έχει εγκαταληφθεί στην τύχη του.
Προσπαθώ να βρώ κάτι που να δείχνει εγκατάληψη. Να βάλει ο δήμος καθαρίστριες να σκουπίζουν τα μονοπάτια απ' τις πευκοβελόνες; Που μια και το έφερε η κουβέντα, δεν υπάρχει ούτε ένα σκουπίδι κάτω.
Τι στο διάλο θα μπορούσε να είναι αυτό, που δεν θα έδειχνε εγκατάληψη στους δημοσιοκάφρους και τους οπαδούς τους;
Ανάπτυξη baby. To μέρος δεν έχει αναπτυχθεί.
Δεν έχει καφετερία μέσα, αν μ' εννοείς.
Δεν πληρώνεις και εισιτήριο για να μπεις.
Τέτοιο φιλέτο και να μένει ανεκμετάλευτο;
Ξέρεις πόσα λεφτά θα μπορούσε να βγάζει το κράτος από τον χώρο;
Άσε που αν υπήρχε καφετερία, πόσος κόσμος θα δούλευε...

Αυτή είναι η αντίληψη μιας κοινωνίας, που στο μόνο πράγμα που πιστεύει είναι το χρήμα. Και ψάχνει πάντα τρόπους, να βγάλει περισσότερα. Γιατί η κοινωνική καταξίωση σε μια φιλάργυρη κοινωνία, έχει μονάδα μέτρησης τα αργύρια.
Έστω και αν για να τα αποκτήσουν, προδίδουν την ίδια την ποιότητα της ζωής τους.

posted by b.b. chris @ 4:06 PM 0 comments

Wednesday, October 07, 2009

Χτίστην [που λένε στα σκυλάδικα]

Κάτι η αφραγγία των νοικοκυριών απ΄τον υπερδανεισμό, κάτι η απαγόρευση του καπνίσματος στους κλείστους χώρους, κάτι που ο κόσμος πάει μπροστά, είχαμε αρχίσει να ξεχνάμε αυτού του τύπου την διασκέδαση και ήμασταν έτοιμοι να τις κάνουμε και το μνημόσυνο.

Ήρθε όμως η πράσινη ανάπτυξη να της δώσει την θέση που της αξίζει. Εντός του Υπουργείου Πολιτισμού.
Πολιτιστικά Κέντρα δεν έλεγε τις σκυλαδερί ο σχωρεμένος ο Γιαννόπουλος?

Αυτό είναι μια άποψη της πολιτικής που στηρίζεται στον ρεαλισμό.
Γιατί μην γελιόμαστε αυτός είναι ο πολιτισμός που έχουμε στην Ελλάδα.
Ο πολιτισμός της σκυλαδερί.

posted by b.b. chris @ 11:49 AM 2 comments

Guess Who